makewarFUCKlove







i miss your orange kiss
and the way you dance










โ ค ด ...

ถึงเวลาเลิกเขียนไดละ
เวลาผ่านไป 6 ปี
กับกว่า 400 ไดที่เขียนไป
(บ้างยาว 7 หน้า A4
บ้างครึ่งบรรทัด ๕๕๕)

ที่ตอนแรกสุดมาเขียน
ก้เพราะไปเรียน
จะได้ให้คนที่ไทยพอรุ้ความเปนไป
แต่สุดท้ายก้ไม่มีใครอ่าน
คนรอบตัวไม่ค่อยมานั่งอ่านอะไรงี้หรอก
(และก้เลยไม่อยากให้อ่านล้ะ งอน ๕๕๕)

ถึงตอนนี้ก้ยังเรียนไม่จบอยู่ดี ๕๕๕
แต่ไดก้หมดหน้าที่เพียงแค่ตรงนี้
กลับไทยจะเขียนต่อทำไมวะ
กลับไทยไปก้ไปใช้ชีวิตสิ
ที่เขียนอยู่นี้
เหมือน memoir ค่ายกักกัน ๕๕๕ 

ก้หมดธุระกะที่นี่แล้วอะ
ไม่มีอะไรให้คิดถึงสักกะอย่าง

อาหารก้ไม่หร่อย
หญิงก้ไม่สวย
กลางคืนก้หนาวและไม่มีอะไรทำ
เสาทิดก้ไม่มีอะไรทำ

ก้ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่า
คนที่อยากอยุ่เมกา
เค้าอยากอยุ่ไปทำไม

ถ้าเจหาตังไปแล้วไม่มีใครให้ใช้ด้วย
สู้กลับไปนั่งจนๆตบยุงกะเพื่อนดีก่า

 

 

ทุกอย่างในชีวิต
ไม่เคยวางแผน
ก้ปล่อยๆไปตามลมตามฟ้า
ไม่อยากมานั่งกลุ้มใจทีหลัง
ว่าวางแผนแล้วมันจะล่ม

คือแผนมันมีไว้ล่มอยู่แล้วอะ
ก้เข้าใจนะว่า
อย่างน้อยมีแผนไว้
ก้จะได้ไม่เดินทางผิดชัวๆแต่แรก
แต่ก้ อยู่ดีแหละ
ก้เลยไม่รุ้จะวางไปทำไม

ปีแรกๆก้กะๆไว้แค่ว่า
เรียนจบก้หางานสักพักมั้ง
หาไม่ได้ก้กลับ
พอเดือนสุดท้ายที่จะกลับจริงๆดันหาเจอ
เออนะ คนเรา

พอปีที่ 4 ก้กะว่า
คงอยุ่สัก 7 ปีมั้งรวมๆ
ไม่ได้วางแผนนะว่าจะอยู่ให้ครบ 7 หรอก
แต่ความรุ้สึกมันบอกเองว่า
6 ก้สั้นไปนิด 8 ก้นานไปหน่อย
7 คือก้ถือว่านานแบบกำลังพอดีๆ

แล้วตอนนี้กะลังจะย่างเข้าปีที่ 7
ก้ได้กลับพอดี
ดีใจจังที่ไม่ได้วางแผน
เพราะวางกับไม่วาง ค่าเท่ากันเลย ๕๕๕
ถ้าวางไว้ และพยามทำให้ได้ตามนั้น
ชีวิตคงเครียดกว่านี้เยอะ
อย่าตั้งกฏเกณฑ์กะชีวิตตัวเองให้มากนักเลย
สุดท้ายค่าเท่ากัน

 

 

กลับไปเริ่มต้นชีวิตใหม่
เป็นรอบที่ 5

บินไปบินมา
นี่อาจเป็นกรรมพันธุ์ของบ้านเจก้เป็นได้

พ่อแม่เจเป็นแอร์ตั้งกะเค้าอายุ 19 กัน
พ่อโตมาหน่อยก้เปนไกด์
แม่ก้ลงมาทำภาคพื้นดินแทน
แต่ก้ต้องบินไปมาตลอดอยุ่ดี

พอมีเจ
แม่ก้เปลี่ยนงานไปทำในบริษัทโน้นนี้
แต่ก้ยังไม่วายต้องบินไปมา
ทุกวันนี้ อายุเค้าจะ 60
ก้ยังต้องบินทุกเดือนอยุ่เลย

เจก้เลยไม่รุ้สึกอะไรเท่าไรนะความจิง
ที่ต้องบินไปมาอย่างนี้

 

 

ตอนนี้ก้เหมือนเริ่มงานใหม่
(ไม่เหมือนอะ ใช่เหอะ)
ก้เริ่มใหม่หมด
ตอนนี้ยังไม่รุ้หรอกว่า
อีก 3 ปี 5 ปีข้างหน้าจะเปนไง

อีกสัก 2-3 ปี มันจะมีเซ้นส์รุ้สึกได้เอง
ว่าต้องทำไปถึงเมื่อไร
อย่างที่บอก
แล้วแต่ลมจะพัดเจไป

เหมือนจะเป็นคนโลเล
ปล่อยให้เคว้งอยุ่อย่างนั้น
ไม่ยอมกำหนดชีวิตตัวเอง

ไม่จิงอะ
เจกำหนดไปแล้วไง
ว่าให้ลมพาไป ๕๕๕
เย็นสบายกำลังดี
ลมพัดมาเอื่อยๆ น่านอน

มันเวิ้คนะ แต่ลมมันแค่นานๆพัดทีก้เท่านั้นเอง
อาจจะช้าหน่อย แต่ก้เหมาะกับชีวิตเจดี
ก้ไม่ได้จะรีบไปไหน

 

 

คนที่เคยคิดว่าจะไม่มีวันลืมได้ลง
และ
จะไม่มีวันยอมลืม
เวลาผ่านไปนาน สุดท้ายก้ลืม

บางทีก้นั่งคิดมากนะ
คำสัญญาที่เคยให้กับใครไว้
ต้องถือไว้จนถึงเมื่อไรเหรอ

ในเมื่อไม่มีทางรู้ได้เลยว่า
เค้ายังรักษาสัญญา
เหมือนที่เรารักษาอยู่มั้ย
เจคิดว่าสัญญาที่ให้ไว้ ก้ต้องทำดิวะ
ไม่มีอะไรมาหักล้างได้
แต่เคยคุยกะเพื่อนคนนึง
เพื่อนไม่คิดงั้นอะ

มันบอกว่าคนปัจจุบันสำคัญที่สุด
เอ่อ... ก้นะ
สำหรับเจ ไม่ได้ว่ะ
(แต่ถ้าลืม ไม่ถือว่าผิดสัญญานะ ๕๕๕) 

 

 

6 ปีผ่านไป
เหตุการณ์เหมือนผ่านไปมากมาย
เพื่อนเปลี่ยนแฟน
เพื่อนแต่งงาน
เพื่อนทำแฟน(อายุ 19)ท้อง
เพื่อนไปเป็นครูสอนดำน้ำ
น้องมีแฟนใหม่
แฟนเก่าเรียนจบ
แฟนเก่าแต่งงานไป
แม่เปลี่ยนงาน 2 รอบ
พ่อปวดตับ (จิงนะ เค้าเป็นโรคตับอะ)
หมาตัวนึงเป็นตุ๊ด
อีกตัวเป็นหมัน 

ทั้งหมดเหมือนจะเยอะ
แต่เอาจิงๆ ก้แค่นิดเดียว
พูดถึงแค่ย่อหน้าเดียวก้ครบแล้ะ
เห็นมะ

ทุกคนก้มัวแต่ยุ่งเรื่องของตัวเอง
เจกลับไปทีไร
เพื่อนก้บอกทุกที
ว่ารุ้ปะ
มิงไม่กลับมา กุก้ไม่ได้เจอไอพวกนี้เลย
(ทั้งที่บ้านอยุ่ซอยเดียวกัน)

เจกลับไปรอบนี้ก้คงเหมือนเดิม
เหมือนเจไม่เคยหายไปไหนเลย

 

 

ยินดีที่ได้รู้จัก
และขอบคุณที่อยู่คุยกัน
ขอบคุณจริงๆ
ไม่งั้นเจคงไม่สามารถผ่านพ้นปีแรกๆไปได้
ขอบคุณที่อยุ่คุยด้วยถึงเช้า
ทำให้เจไม่ต้องเหงานอนไม่หลับ
(โต้รุ่ง ไม่ได้นอนแทน ๕๕๕)

คงเก็บไดไว้งี้แหละ
ไว้กลับมาอ่านปีละครั้งมั้ง
คงไม่เปลี่ยนรูปเฮดไดแล้ว
อันนี้ละเหมาะสุด
เป็นหนังสือที่ไม่มีวันปิด
เป็นสิ่งที่เคยเขียนลงไปในความว่างเปล่า
เขียนแล้วก้ลืมไป
ฝากให้มันช่วยจำแทน
ผ่านมาแล้วก้ผ่านไป
เป็นเพียงแต่ลมพัดผ่านหนังสือไป
(กระแดะป้ะ ๕๕๕) 

ราตรีสวัสดิ์
ขอให้โลกสงบสุข 

 

 

 

เออ~กุเอง
22 02 2022 เวลา 22:22 น.






i ❤
n y

no animals were harmed





Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic